Hoe het is gekomen

Het was allemaal begonnen met een lezing van de bekende wereldfietser Frank van Rijn. In twee uur voerde Frank de zaal en mij in het bijzonder mee op een jaar lange fietsreis van zijn woonplaats naar Zuid-Afrika. Al die verschillende mensen, culturen, godsdiensten, landschappen: ik duizelde van nieuwsgierigheid en verlangen om dit ook mee te maken. Ik had net een zes jaar lange universitaire studie (fysische) geografie achter de rug, maar wat had ik nu geleerd van de wereld waarin we leven? Het was me in één klap duidelijk dat je de wereld niet leert kennen achter de boeken maar dat je haar moet ervaren met de zintuigen. Ik kocht een fiets, ik kocht fietstassen, landkaarten en reparatieonderdelen. Een maand later fietste ik weg van huis, op weg voor mijn eerste fietstocht.

Als ik me had afgevraagd wat er allemaal niet mis had kunnen gaan, was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen. Ik wist niet of ik sterk genoeg was de grote afstanden te overbruggen, of ik de bergpassen over zou komen. Ik wist niet of mijn fiets sterk genoeg zou zijn, ik had geen ervaring met fietsreparaties en ik was nog nooit in mijn leven alleen op reis gegaan. Ik moest het voor het eerst in mijn leven alleen problemen oplossen en ik moest leren omgaan met vrijheid. Onzeker ging ik van start. Ik kreeg meteen in de Ardennen al de eerste confrontatie met de elementen: harde tegenwind en zware regen- en hagelbuien. Een paar dagen later, in de Vogezen, maakte een hittegolf zich meester van het Europese vasteland. Er waren momenten dat ik teveel heb doorgejakkerd en er waren momenten van angst en eenzaamheid. Ik ben ziek geworden, heb op het punt gestaan om een einde aan het avontuur te maken (ik was het station van Montpellier reeds binnengelopen om een treinkaartje naar huis te kopen). Maar er waren ook momenten van euforie bij het bereiken van hoge Alpen- en Pyreneeënpassen en bovenal waren er momenten van schoonheid: de fraaie dorpen, de ongekend rijke afwisseling van landschappen, de ontmoetingen met reizigers en met bewoners.

Wat het me heeft gebracht

Het is nu zeven jaar geleden dat ik mijn eerste fietsreis heb gemaakt. Inmiddels ben ik een redelijk doorgewinterde (fiets)reiziger. Ik heb sneeuwlandschappen, oerwouden en woestijnen doorkruist, heb de grote gebergtes van de wereld met de fiets overgestoken en heb hoge bergen beklommen (ruim 6.000 meter hoog in Zuid-Amerika). Ik heb Tibetaanse gebedsdiensten meegemaakt, ik ben onderdeel geweest van de pelgrimsstroom naar Santiago de Compostela en ik heb tal van praktische levenswijsheden ontvangen van de vele gepensioneerde landgenoten die in mei en juni de campings van Frankrijk bevolken maar ik ben ook op de vlucht geweest voor politieke onlusten in Bolivia en ben weggejaagd door stenengooiende Marokkaanse jongetjes. Ik heb de vele spirituele kanten en mentale valstrikken van het allesomvattende "Om" en van het minstens zo veel omvattende "Inshallah" leren kennen en ik heb de soms blijmoedige maar soms ook keiharde dagelijkse overlevingsstrijd van mensen aanschouwd.

Ik ben Erik Nomden en ik woon in Bunnik, niet ver van Utrecht.

Eens in mijn leven wil ik naar Lhasa fietsen, de hoofdstad van Tibet. Een andere 'Eens In Mijn Leven' wens is om naar de Mount Kailash te fietsen, de heilige berg in West Tibet. En ik wil eens door China fietsen. Dus waarom de uitvoering niet combineren? Het enige dat ik nodig heb, is tijd.

Ik heb dermate genoten van mijn fietsreis door Peru, Bolivia en Chili in 2003, dat ik mezelf heb beloofd om terug te komen. Wanneer en waar weet ik nog niet precies.

Er zijn plannen om het milennia oude Ethiopië te bezoeken met Marco Duiker en Willem Hoffmans. Ethiopië is vooral bekend van de hongersnood in de haren tachtig maar het is ook het land van een brede variëteit aan spirituele tradities en hypnotiserend mooie muziek. Of de plannen ook gerealiseerd worden, is de vraag.

Er is tevens het idee om te fietsen in Japan met Mark Appelboom en Willem Hoffmans. Mark Appelboom spreekt de Japanse taal, wat de mogelijkheid biedt om een dieper begrip op te doen voor de anders grotendeels gesloten cultuur. Wanneer, waar, hoe en of we gaan is nog onzeker.